Անտառների մեջ կորած փոքր քաղաքում ապրում էր մի ծերուկ Վասիլիյ անունով։ Ամեն օր թեյի բաժակով նա գնում էր իր պատշգամբ և հիանում է մայրամուտով։ Մի օր նա տեսավ տարօրինակ լույս և ուզեց իմանա ինչ է դա։
Վասիլիյը գնաց ուղիով ու շուտով գտավ ոչ մեծ քլիրինգ, որտեղ որ լույս էին տալիս շատ կայծոռիկներ։ Նրանք թռչում էին օդում տարօրինակ նախշեր ձևավորելով։ Քլիրինգի մեջտեղում կար մի հին խարխուլ ջրով լի աման։
Ծերուկը մոտեցավ և տեսավ ոնց են կայծոռիկները մակերենին կպնելով ջուրը վերածնում էին փայլուն դեմքի, որը հիշեցնում էր իր մահացած կնոջը։ Վասիլիի աչքերի վրայի արդյունքները համ դառն էին համ քաղցր։ Նա հասկացավ, որ սա իր գաղտնի անկյունն է, որտեղ որ սերը չի մահանում այ միայն փոխեկապում է։
Դրանից հետո ամեն երեկո թեյի բաժակից հետո նա հետ էր գալիս այտ քլիրինգ և կայծոռիկները բարևում էին իրենց պարով։ Վասիլիյը ունեցավ ոջ միայն հանգիս այ մի հատ էլ հույս ամեն լույսում նա զգում էր, որ սերը միշտ իր հետ է։
Թարգմանված է ռուսերենից։
Տեքստը գրել է chat GPT-ն։
-
Բաժանորդագրվել
Subscribed
Already have a WordPress.com account? Log in now.
Ղազարյան Արփի 